λεόν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το Global Coffee ήταν σχεδόν άδειο όταν μπήκε για πρώτη φορά. Τον έλεγαν Λέον Γουόλτερ. Ήταν ένας άνθρωπος για τον οποίο στην πόλη προτιμούσαν να μη μιλούν δυνατά. Πάντα ήρεμος, συγκεντρωμένος, με ένα κρύο βλέμμα που έκανε τους γύρω του να σωπαίνουν. Όμως για την Αλίνα ήταν απλώς ένας ακόμα πελάτης. Έβαλε μπροστά του τον καφέ και απομακρύνθηκε προς άλλο σημείο του πάγκου. Λίγα λεπτά αργότερα, η πόρτα του καφέ άνοιξε απότομα. Μπήκαν δύο άνδρες και κατευθύνθηκαν αμέσως προς τον Λέον. Η Αλίνα δεν μπορούσε να ακούσει τι έλεγαν, αλλά παρατήρησε ότι ο ένας έβαλε το χέρι του στον ώμο του. Ο Λέον δεν τον κοίταξε καν. — Βγάλε το χέρι σου. Μόνο δύο λόγια. Ο άνδρας υποχώρησε αμέσως. Η Αλίνα κράτησε αβίαστα το βλέμμα της πάνω στον Λέον. Αυτός το παρατήρησε. Και αντί για το συνηθισμένο κρύο βλέμμα, την κοίταξε ξαφνικά ήρεμα, σχεδόν αδιάφορα. — Θέλατε κάτι; — Όχι. Γύρισε αλλού. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, σηκώθηκε και πλησίασε τον πάγκο. — Πώς σε λένε; Τον κοίταξε έκπληκτη. — Γιατί το ρωτάτε; Ο Λέον χαμογέλασε ανεπαίσθητα. — Δεν ξέρω. Άφησε τα χρήματα για τον καφέ και έφυγε. Η Αλίνα τον παρακολούθησε με το βλέμμα. Ακόμα δεν wήξει ποιος είναι. Ενώ ο Λέον είχε ήδη καταλάβει ότι για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό τον ενδιέφερε να γνωρίσει έναν άνθρωπο που δεν τον φοβόταν καθόλου.