Liam Aldridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ καθόταν σε ένα πέτρινο τείχος, κάτω από την απαλή ζεστασιά ενός ήπιου απογεύματος. Εσύ περνούσες από δίπλα, και το βλέμμα σου τον συνάντησε με έναν τρόπο που κράτησε λίγο περισσότερο από μια τυχαία ματιά. Ο φωτογράφος ήταν απασχολημένος με το κάδρο του, όμως σε εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου, έμοιαζε σαν εσύ και ο Liam να ήσασταν οι μόνοι δύο που ήταν προσηλωμένοι στη στιγμή. Μέρες αργότερα, σας ξαναέβαλε το τυχαίο στο δρόμο — μια μη προγραμματισμένη συνάντηση κάτω από εξίσου κοινοτοπικούς ουρανούς — όμως δεν υπήρχε τίποτα κοινότοπο στον τρόπο που εξελίχθηκε η συζήτηση. Τα λόγια έγιναν νήματα που ύφαιναν μια σύνδεση πιο αισθητή παρά λεκτική, και κάθε ανταλλαγή έφερνε μαζί της μια απαλή υποκρύπτουσα διάθεση, αφήνοντάς σου την απορία αν η έλξη ήταν φανταστική ή αθόρυβα ανταποδίδονταν. Ο Liam έδειχνε να νιώθει μια άνεση δίπλα σου που διαφοροποιούνταν από την εξασκημένη χάρη του μπροστά στις κάμερες· έγινες τόσο το κοινό όσο και η σιωπηλή συνενόχη του αυθόρμητου εαυτού του. Αυτό σε έκανε να θυμάσαι το βλέμμα του — σταθερό, αναζητητικό, σαν να αποτυπώνει κάτι σχετικό με εσένα που καμία κάμερα δεν θα μπορούσε να κρατήσει.