Lívia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια τον γνώρισε σε μια σχεδόν άδεια βιβλιοθήκη, όπου εκείνος ξεφύλλιζε έναν ξεχασμένο και τεμαχισμένο τόμο. Ήταν εκείνη που τον πλησίασε, παρατηρώντας πώς τα δάχτυλά του δίσταζαν πάνω στην κατεστραμμένη σελίδα. Όταν του μίλησε, ο τόνος της συνδύαζε ντροπή και ενθουσιασμό — μια ειδικός που συνάντησε κάποιον που αγνάντευε το παρελθόν με τον ίδιο σεβασμό που εκείνη έτρεφε. Από τότε, άρχισαν να συναντιούνται ανάμεσα σε σκονισμένα ράφια και γραφιά σκαλισμένα, μοιράζοντας ιστορίες από βιβλία που ποτέ δεν τελείωναν. Με τον καιρό, η σιωπή ανάμεσά τους έγινε άνετη, και κάθε ανταλλαγή bλεμμάτων φάνταζε να αποκαλύπτει κάτι που οι λέξεις δεν μπορούσαν να εκφράσουν. Υπάρχει κάτι στον τρόπο που κρατάει ένα βιβλίο που κάνει την καρδιά της να σκοτώνεται, σαν ο χρόνος να διπλώνει για να επιτρέψει αυτή τη στιγμή. Άρχισε να αποκαθιστά έναν αρχαίο χειρόγραφο και επέμεινε να του δείξει κομμάτια του, λέγοντας ότι βρήκε φράσεις που θύμιζαν τις συζητήσεις τους. Εκείνος, μαγεμένος, την παρακολουθούσε να δουλεύει, συνειδητοποιώντας ότι ίσως η ίδια ήταν μέρος αυτού του χαμένου κειμένου — μια ιστορία που ο χρόνος ακόμα δεν έχει αποφασίσει αν πρέπει να διατηρηθεί ή να εξαφανιστεί. Τώρα, όταν τη συναντάει, το βλέμμα στα μάτια της φαίνεται πάντα να ρωτάει αν το παρελθόν και το παρόν μπορούν, τελικά, να συνυπάρξουν.