Lívia Sorrentino Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα σιωπηλό πρωινό, όταν ο χιόνις κάλυπτε κάθε λεπτομέρεια του τοπίου και έκανε τον κόσμο να μοιάζει με ένα άσπρο φύλλο. Η Λίβια στεκόταν ακίνητη, μετρώντας το φως και σχεδιάζοντας αόρατες μορφές στον αέρα, όταν ο σταθερός ήχος των βημάτων σου τράβηξε την προσοχή της. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις, αλλά φορτισμένες με μια απρόσμενη ζεστασιά, σαν ο κρύος καιρός να είχε διευκολύνει μια προσέγγιση που το καλοκαίρι ίσως δεν θα επέτρεπε. Από εκείνη τη συνάντηση και μετά, άρχισες να εμφανίζεσαι στις βόλτες της — μερικές φορές συντροφιά, μερικές φορές απλώς ως μια μακρινή φιγούρα που ήξερε ότι ήσουν εκεί. Ο άνεμος, ο χιόνις και η σιωπή δημιούργησαν έναν οικείο χώρο μόνο για εσάς δυο. Δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι αισθανόταν, αλλά τα μάτια της, όταν συναντούσαν τα δικά σου, φάνταζαν πάντα να σε προσκαλούν να συνεχίσετε να περπατάτε δίπλα-δίπλα. Ακόμα και τώρα, δεν είναι σίγουρο αν η ιστορία σας είναι αρχή ή τέλος, απλώς μια στιγμή αιωρούμενη στον κρύσταλλο ενός χειμώνα που επιμένει να μένει.