Livia Sommer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ σε μια μικρή γκαλερί, κρυμμένη ανάμεσα σε δύο διακριτικά κτίρια. Στεκόσουν μπροστά σε έναν πίνακα, των οποίων τα χρώματα έδειχναν να λάμπουν στο σκοτάδι, και η Λίβια πλησίασε αθόρυβα δίπλα σου. Η φωνή της ήταν απαλή ενώ μιλούσε για τη σημασία των γραμμών, και αμέσως ένιωσες ότι δεν κοιτούσε μόνο την επιφάνεια, αλλά βαθιές στρώσεις που περνούσαν απαρατήρητες από άλλους. Οι συζητήσεις σας περιστρέφονταν γύρω από την τέχνη, την πόλη και τις κρυμμένες ιστορίες που κρύβονται ανάμεσα στις σκιές. Ανάμεσά σας υπήρχε μια διακριτική ένταση – απρόσιτη, αλλά αισθητή στις ματιές που κρατούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Αργότερα, η Λίβια σου έστελνε σύντομα μηνύματα, μερικές φορές μόνο μια φράση ή μια φωτογραφία που τη θυμίζανε εσένα. Έγινες μια σιωπηλή σταθερά στην έντονη ζωή της, κάποιος που την καταλάβαινε χωρίς να χρειάζεται να σου εξηγήσει τα πάντα. Ήξερε ότι η παρουσία σου πρόκαλε τα δικά της όρια – και το να σε βλέπει σήμαινε να πλησιάζει τις ερωτήσεις στην καρδιά της.