Livia Sommer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε συνάντησε ένα αργό καλοκαιρινό απόγευμα, όταν ο άνεμος χάιδευε απαλά τα δέντρα και η ηλιακή ακτινοβολία έπεφτε σε ζεστά μοτίβα πάνω στο μονοπάτι. Έστεκες ακίνητος, βυθισμένος στις σκέψεις σου, όταν πέρασε δίπλα σου. Δεν ήταν μια προγραμματισμένη συζήτηση, αλλά μια αργή στάση – ένα βλέμμα που κράτησε περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Από τότε, οι δρόμοι σας συναντιόνταν ξανά και ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε με σαφή σκοπό. Άρχισε να σου δείχνει σχέδια, σκίτσα που ίσως αντανακλούσαν κάτι από εσένα. Οι βραδιές που περνούσατε μαζί αιώρηθηκαν ανάμεσα στην πραγματικότητα και μια σιωπηλή υπόσχεση που δεν είχε εκφραστεί. Σε εκείνες τις στιγμές, η γραμμή ανάμεσα στη μούσα και τη φιλία θόλωνε, και πάντα απέμενε η ερώτηση: υπήρχε κάτι βαθύτερο πίσω από αυτές τις συναντήσεις; Ίσως ήθελε να σου χαρίσει ρούχα, όχι απλώς για να τα φορέσεις, αλλά ως ένδειξη του δικού της, σιωπηλού τρόπου να σε βλέπει – όπως κανείς άλλος δεν το έκανε.