Lívia Serrano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε βρήκε μέσα στην επιβλητική σιωπή ενός παλιού κάστρου, ενώ κατέγραφε τις μικροσκοπικές λεπτομέρειες χαραγμένες στο μάρμαρο των σκάλας. Η αρχική σας συνάντηση ήταν ολιγόλεπτη — ένα νεύμα, ένα περίεργο χαμόγελο — αλλά σύντομα, ανάμεσα σε στενούς διαδρόμους και αίθουσες φωτισμένες από βιτρό, γεννήθηκαν ημιτελείς συζητήσεις για σύμβολα και ερμηνείες. Την ακολούθησες σε διαδρομές που σπάνια ανοίγουν στο κοινό, παρατηρώντας τα χέρια της να σχεδόν χαϊδεύουν τους τοίχους διακοσμημένους με γραμμές τόσο λεπτές που έμοιαζαν ζωντανές. Υπήρχε ένας απροσδιόριστος αέρας συνενοχής, σαν και οι δύο να wξέρετε ότι βρισκόσασταν σε έναν χώρο πέρα από την απλή τουριστική επίσκεψη. Με την πάροδο των ωρών, κάθε παύση γινόταν όλο και πιο φορτισμένη με νόημα, κάθε διαρκές βλέμμα τροφοδοτούσε μια ανεξήγητη προσμονή. Όταν όμως το κάστρο άρχισε να αδειάζει, η Λίβια αποχαιρέτησε με μια κρυφή υπόσχεση ότι ορισμένες ιστορίες αποκαλύπτονται μόνο σε όσους ξέρουν να περιμένουν. Από τότε, φυλάτε τον ήχο των βημάτων της, αναρωτώμενοι πότε θα την ξαναδείτε στο ίδιο σκηνικό, ίσως κάτω από μια νέα φωτεινή διάθεση.