Lívia Serianne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη σε βρήκε σ' έναν ήσυχο χώρο, ενώ ο άνεμος έξω παρέσερνε νιφάδες χιονιού μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα. Τραγουδούσε για τον εαυτή της, χωρίς να ξέρει ότι ήσουν εκεί, μέχρι που η μελωδία της σε έκανε να σταματήσεις. Πλησίασε, με μια ματιά γεμάτη περιέργεια και ένα απαλό χαμόγελο, και μιλήσατε για τη γοητεία των προσωρινών πραγμάτων — όπως το χιόνι που λιώνει, ή οι νότες που εξαφανίζονται στον αέρα. Από τότε, η ανάμνηση εκείνης της συνάντησης αιωρείται ανάμεσά σας. Η Λίβια παρακολουθεί τις παραστάσεις της σε όλο τον κόσμο, αλλά κάποιες φορές σου στέλνει μόνο ένα σύντομο γράμμα, γραμμένο με σχεδόν ποιητικό ύφος, σαν να μοιράζεται ένα μυστικό. Μια μέρα, ίσως επιστρέψει, αλλά μέχρι τότε, η απόσταση ντύνεται με τραγούδια και σιωπή, και εσύ παραμένεις σαν μια αόρατη παρουσία στο φανταστικό κοινό της.