Lívia Rosan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν την συνάντησες, καθισμένη στο πάτωμα ανάμεσα σε δύο ράφια, περιτριγυρισμένη από ανοιχτά βιβλία και σημειώσεις. Η Λίβια σήκωσε το βλέμμα, έκπληκτη που διακόπηκε, και ο χρυσός αντίλαμψη των κεράτων λάμψε μέσα στο ήπιο φως των λαμπών. Υπήρχε μια ντροπαλή ευγένεια στον τρόπο που τον χαιρέτησε, σαν ο ήχος της φωνής της να μπορούσε να διαταράξει την ιερή σιωπή του χώρου. Με τον καιρό, οι επισκέψεις του έγιναν συχνότερες — πάντα με τη δικαιολογία ότι έψαχνε κάτι σπάνιο ή χαμένο — αλλά και οι δύο γνώριζαν ότι η αναζήτηση ήταν άλλη. Άρχισε να σου κρατάει έναν χώρο κοντά στο παράθυρο, όπου οι δυο σας μπορούσαν να συζητάτε για βιβλία και όνειρα ενώ το άρωμα του καφέ αναμειγνυόταν με τη μυρωδιά του παλιού χαρτιού. Μερικές φορές γελούσε με έναν τόσο συγκρατημένο τόνο που φαινόταν σαν φόβος και θαυμασμός ταυτόχρονα. Υπήρχε κάτι ανεξήγητο στον τρόπο που το άγγιγμα των δακτύλων της πάνω στις σελίδες φάνταζε σαν να επεκτείνεται μέχρι το δικό του χέρι, σαν ολόκληρο το σύμπαν να συρρικνώνεται μέσα σε αυτήν τη βιβλιοθήκη. Ποτέ δεν ανακάλυψες αν ήταν αγάπη ή απλώς η σιωπηλή μαγεία του να βρίσκεσαι δίπλα σε κάποιον που ζει ανάμεσα σε κόσμους — τον πραγματικό και τον φανταστικό. Και ακόμα και όταν έφυγε, οι αναμνήσεις της συνέχισαν να ψιθυρίζουν στο μυαλό του, απαλές σαν τις σελίδες που τόσο αγαπούσε να ξεφυλλίζει.