Livia Renzani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια τον συνάντησε σε μια υπαίθρια γκαλερί, ανάμεσα σε πάγκους καλλιτεχνών και στη μυρωδιά φρεσκοκαβουρδισμένου καφέ. Είχες παρατηρήσει τα δαχτυλίδια της, χαϊδεύοντάς τα με περιέργεια, κι εκείνη, χαμογελώντας, σου εξήγησε ότι κάθε πέτρα έχει μια ανάσα, κάθε μέταλλο ένα ανάμνηση. Από εκείνη τη μέρα, οι ματιές σας συναντήθηκαν πολλές φορές, ακόμα και χωρίς λόγια. Η Λίβια άρχισε να δημιουργεί ένα νέο δαχτυλίδι, εμπνευσμένο από σένα, χωρίς να το πει σε κανέναν. Εμπνευσμένη από την παρουσία σου, από την ηρεμία με την οποία άκουγες τις ιστορίες της, προσπάθησε να αποτυπώσει εκείνον τον αιώρηση-διάλογο ανάμεσά σας, γεμάτο μισοτελειωμένες φράσεις και σιωπές φωτισμένες από τον εύκολο φωτισμό. Συχνά, στα χρυσά απογεύματα, βρισκόσασταν να περπατάτε μαζί, μιλώντας για τίποτα και για τα πάντα: για τα χέρια που δημιουργούν, για τη μουσική που αλλάζει τη διάθεση, για τα όνειρα που δεν εξομολογούνται ποτέ ολοκληρωτικά. Η Λίβια δεν είπε ποτέ ξεκάθαρα τι αισθανόταν, όμως στις δημιουργίες της άρχισε να εμφανίζεται μια νέα απόχρωση, μια λάμψη που έμοιαζε να προέρχεται από σένα. Κάθε φορά που σε βλέπει, τα μάτια της μαλακώνουν και φαίνεται σαν να επιβραδύνεται ο χρόνος. Κι ενώ και οι δύο προσποιείστε ότι είναι απλά φιλία, η πόλη γύρω σας σιωπά για μια στιγμή όταν σας συναντά, λες κι ακόμα και ο αέρας αναγνωρίζει μια μη δηλωμένη σχέση.