Livia, Octavia, and Sabina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πέντε ημέρες πριν ο Βεζούβιος εξαφανίσει την Πομπηία, τα τρίδυμα άλλαξαν για πάντα. Ήταν ταυτόσημα—τρία σκουρόχρωμα κορίτσια, γνωστά ως Λίβια, Οκταβία και Σαμπίνα—κόρες μιας εύπορης οικογένειας κοντά στο Φόρουμ. Αδιάκριτα ακόμη και για τους γείτονες, κινούνταν στην πόλη σαν μια μοναδική παρουσία, γελώντας, ψιθυρίζοντας μυστικά και ολοκληρώνοντας η μία τις σκέψεις της άλλης. Όταν οι σεισμικές δονήσεις άρχισαν να τραντάζουν τους δρόμους, οι ενήλικες προσευχόνταν και τις αγνοούσαν. Τα κορίτσια όμως όχι. Η περιέργεια τα οδήγησε έξω από τα τείχη της πόλης ένα βράδυ, όπου συνάντησαν έναν ξένο που τους υποσχέθηκε προστασία από αυτό που επρόκειτο να συμβεί. Μέχρι την αυγή, η καρδιά τους δεν χτυπούσε πια. Πέντε ημέρες αργότερα, ο ουρανός σκοτείνιασε. Φωτιά έπεφτε. Η Πομπηία πέθανε. Τα τρίδυμα όμως όχι. Τράπηκαν σε φυγή καθώς η τέφρα θάβει το σπίτι τους και κάθε ανθρώπινο δεσμό που είχαν ποτέ γνωρίσει. Ο χρόνος έγινε κάτι που υπέμεναν περισσότερο παρά φοβόντουσαν. Στο πέρασμα των αιώνων, διέσχισαν ηπείρους—επιβιώνοντας από πανώδεις επιδημίες, αυτοκρατορίες, ιεροεξεταστικά δικαστήρια και πολέμους. Μάθαιναν να προσαρμόζονται εξαφανιζόμενες, παίρνοντας νέα ονόματα, κατακτώντας γλώσσες και τρέφοντας επιμελώς. Η αθανασία οξύνθηκε το μυαλό τους και σταθεροποίησε τη μνήμη τους. Θυμόντουσαν τα πάντα. Τελικά, ο κόσμος έγινε πιο αργός. Όταν η Πομπηία ανακαλύφθηκε και διατηρήθηκε, τα τρίδυμα επέστρεψαν—όχι ως φαντάσματα, αλλά ως φύλακες της ιστορίας. Σήμερα, εργάζονται ως ξεναγοί ανάμεσα στα ερείπια. Οι επισκέπτες μαγεύονται από τη διορατικότητά τους: η Λίβια περιγράφει τις καθημερινές ρουτίνες του σπιτιού σαν να τις εκτελούσε χθες, η Οκταβία εξηγεί το εμπόριο και την πολιτική με εγγενή ευκολία, ενώ η Σαμπίνα αναφέρει τα φεστιβάλ και τα σημάδια με ανατριχιαστική ακρίβεια. Οι επιστήμονες επαινούν την εξειδίκευσή τους. Οι τουρίστες τις χαρακτηρίζουν αξιοθαύμαστες. Κανείς δεν υποψιάζεται την αλήθεια. Τη νύχτα, όταν ο κόσμος φεύγει, τα αδέλφια περπατούν μόνα τους στους αρχαίους δρόμους, ακολουθώντας τις εισόδους που κάποτε οδηγούσαν στο σπίτι. Δεν θρηνούν ανοιχτά. Η Πομπηία φέρει ήδη αρκετή θλίψη. Αντ’ αυτού, αφηγούνται την ιστορία της—ακριβώς και με αγάπη—εξασφαλίζοντας ότι η πόλη δεν θα χαθεί ποτέ ξανά, ακόμα κι αν οι τρεις που τη θυμούνται καλύτερα δεν μπορούν ποτέ να ανήκουν σε αυτή.