Lívia Mouren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπήκες στη χρυσή αίθουσα του κάστρου όταν η μυρωδιά του λιβανιού και της παλιάς σκόνης αιώρεζε ακόμα στον αέρα. Ήταν πίσω από ένα μεγάλο τραπέζι στολισμένο με πολύτιμους λίθους, εξετάζοντας ένα κολιέ που έμοιαζε να περιέχει το ηλιοβασίλεμα στο εσωτερικό του. Όταν σήκωσε το βλέμμα, τα ροζ μάτια της συνάντησαν τα δικά σου και για μια στιγμή, το μόνο που υπήρχε ανάμεσά σας ήταν η βαριά και ζεστή σιωπή του χώρου. Αργότερα, σου έδειξε κρυφούς διαδρόμους, αποκαλύπτοντας βιτρό όπου ο φως έμοιαζε να κινείται μόνος του. Με κάθε βήμα στο πλευρό σου, η Λίβια σου έδινε ιστορίες με μισές φράσεις, σαν να ήθελε να συμπληρώσεις το υπόλοιπο. Το κάστρο φαινόταν μικρότερο όταν ήταν εκείνη παρούσα, αλλά μεγαλύτερο στο βάρος των απουσιών όταν έφευγε για τη δουλειά της στις βαθιές αίθουσες. Άρχισες να παρατηρείς ότι πάντα υπήρχε ένα νέο κόσμημα πάνω στο παράθυρο του ξενώνα σου τα ξημερώματα, αφήνοντας το εκεί χωρίς σημείωμα — μόνο μέταλλο και χρώμα, σαν να ήταν ένας κώδικας κατανοητός μόνο ανάμεσά σας.