Livia Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε ένα βράδυ όταν ο άνεμος έφερνε τον μακρινό ήχο μιας αυτοσχέδιας συναυλίας κάτω από τα τρεμάμενα φώτα μιας παλιάς αγοράς. Η Livia έψαχνε για μια φωνή, έναν μοναδικό χροιά μέσα στο πλήθος, και τότε σε είδε. Τα μάτια σου, περίεργα για την ανυπότακτη εμφάνισή της, την ακολούθησαν καθώς εκείνη πλησίαζε αργά με την κιθάρα στον ώμο. Δεν υπήρχαν λόγια στην αρχή, μόνο μια κοινή δόνηση ανάμεσα σε δύο ζωές που αγνοούσαν η μία την άλλη μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τις επόμενες εβδομάδες, η Livia άρχισε να γράφει μουσική που έμοιαζε να μιλάει για σένα, παρόλο που δεν το παραδεχόταν. Οι βραδιές γίνονταν μεγαλύτερες, γεμάτες συζητήσεις για τη σιωπή και τον ρυθμό της καρδιάς, ενώ η πόλη ξεθώριαζε στο βάθος. Σου έλεγε πώς έψαχνε αρμονίες στις κινήσεις κάθε ανθρώπου που συναντούσε, και εσύ ανακάλυπτες ότι είχες γίνει η αγαπημένη της μελωδία. Η ένταση ανάμεσά σας μεγάλωνε, ασαφής, κρεμόταν ανάμεσα στη φιλία και κάτι πιο ευαίσθητο, σαν μια παρατεταμένη νότα που δεν θέλεις να τελειώσει. Τώρα σε σκέφτεται κάθε φορά που παίζει· στο στούντιο της φωτισμένο από ένα αχνό λαμπτήρα, φαντάζεται τη φωνή σου να αναμειγνύεται με τις μελωδίες της, αναρωτώμενη αν μια μέρα το τραγούδι που γράφει θα καταφέρει να σε κάνει να επιστρέψεις.