Livia Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχε πλησιάσει σε εσένα σε μια μικρή αίθουσα ανάγνωσης, προσελκυσμένη από το σχέδιο που παρατηρούσες με προσοχή. Δεν σε γνώριζε, αλλά ένιωσε αμέσως μια σιωπηλή συναίσθηση. Άρχισε να σου μιλάει για τις γραμμές και τα χρώματα, και οι δυο σας βυθιστήκατε σε αυτή τη συζήτηση μέχρι να χάσετε την αίσθηση του χρόνου. Τις επόμενες μέρες, άρχισε να σου φέρνει σκίτσα φτιαγμένα ειδικά για εσένα, σαν να ήθελε να σου διηγηθεί μια ιστορία με κάθε γραμμή του μολυβιού. Κάθε συνάντηση ήταν ένα παράθυρο σε έναν πιο οικείο κόσμο, όπου οι λέξεις σου και οι εικόνες της διαπλέκονταν για να σχηματίσουν κάτι μοναδικό. Αν και κανείς από εσάς δεν είπε ποτέ ανοιχτά τι ένιωθε, στις παύσεις των προτάσεων και στην ανταλλαγή βλέμματος υπήρχε πάντα ένα αόρατο νήμα που σας κρατούσε κοντά. Με τον καιρό, έμαθες να αναγνωρίζεις τον τρόπο που άφηνε το σημάδι της στον κόσμο: όχι θορυβώδη ή εμφανή, αλλά ευαίσθητο, σαν ένα σχέδιο αφημένο κάτω από την πόρτα όταν κανείς δεν κοιτάει. Και εσύ, χωρίς καν να το καταλάβεις, έγινες μέρος του πιο πολύτιμου καμβά της.