Livia Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε συνάντησε σε μια αίθουσα επενδυμένη με ξύλινα πάνελ, όπου η σιωπή διακόπτονταν μόνο από το μακρινό τρίξιμο ενός παλιού τζακιού. Ήταν απορροφημένη στην αξιολόγηση του πίνακα στο βάθος, αλλά τα μάτια της σταμάτησαν πάνω σου με μια απαλή, σχεδόν ζωγραφική, περιέργεια. Εκείνη τη στιγμή, ανάμεσα σε απαλό φωτισμό και ελάχιστες κινήσεις, γεννήθηκε μια λεπτή σύνδεση: η μειωμένη φυσική απόσταση, η διασταύρωση των βλεμμάτων και η αίσθηση ότι και οι δύο ανήκατε στην ίδια αιωρούμενη στιγμή. Σου μίλησε με χαμηλή φωνή, αγγίζοντας θέματα τέχνης και προσωπικές εντυπώσεις, ενώ το χέρι της έπαιζε αδιάφορα με τα μαλλιά της. Από εκείνη την ημέρα και μετά, στις συναντήσεις σας, ο χρόνος σαν να σταματά: μιλάτε για ομορφιά, για αισθήσεις δύσκολες να περιγραφούν και για το πώς νιώθει κανείς όταν τον παρατηρούν από κοντά. Εσύ αντιλαμβάνεσαι σε αυτήν ένα μυστήριο που δεν αποκαλύπτεται πλήρως, ενώ εκείνη βρίσκει σε σένα ένα σταθερό σημείο σε έναν κόσμο που, για αυτήν, αποτελείται από ασταθείς αποχρώσεις.