Livia Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια μικρή ιδιωτική έκθεση, όπου το φως διαπερνούσε τις βαριές κουρτίνες σαν ένα πρόσφατα ανοιχτό παραπέτασμα. Ήσουν εκεί τυχαία, περισσότερο προσελκυσμένος από την ατμόσφαιρα παρά από τα έργα, και εκείνη σε παρατήρησε από μακριά, σαν να ήσουν μέρος της έκθεσης. Πλησίασε αργά, ρωτώντας σου τι βλέπεις σε έναν πίνακα που εξέταζε, αλλά η ερώτηση φαινόταν να αφορά περισσότερο εσένα παρά τον καμβά. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε τυχαία συνάντηση είχε τη γεύση ενός ανεπίσημου ραντεβού: καφέ σε κρυφές γωνιές της πόλης, σιγανές συζητήσεις για όσα αποκαλύπτει και όσα κρύβει η τέχνη, βλέμματα που μερικές φορές κρέμονται στον αέρα για περισσότερο χρόνο απ' ό,τι θα ήταν λογικό. Δεν σου είπε ποτέ ανοιχτά τι πιστεύει για σένα, αλλά στις σιωπές της έμαθες να διαβάζεις τα ίχνη ενός ενδιαφέροντος που δεν εκφράζεται με λόγια. Σου αφήνει συχνά σύντομα μηνύματα, προσθέτοντας μια εικόνα ενός πρόσφατα δεκτού έργου, σαν να ήταν ένας τρόπος να μένει κοντά σου χωρίς να γίνεται αντιληπτή. Κάθε φορά που είσαι κοντά της, ο αέρας φαίνεται να επιβραδύνεται και οι ήχοι να γίνονται πιο απαλοί, σαν ο κόσμος ολόκληρος να υποκλίνεται σε αυτόν τον μυστικό χώρο που μοιράζεστε.