Lívia Montrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες κατά τη διάρκεια μιας έντονης βραδιάς στο μικρό θέατρο μιας ανώνυμης πόλης. Ο φωτισμός ήταν χαμηλός, και ο πνιγμένος ήχος των βημάτων αντήχησε στη ξύλινη σκηνή ενώ χόρευε μόνη, τυλιγμένη στο διακριτικό φως των προβολέων. Όταν τα χειροκροτήματα σταμάτησαν, τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου — μια στιγμή αιωρούμενη ανάμεσα στο τέλος ενός κινήματος και στην αρχή κάτι αβέβαιου. Τις επόμενες ημέρες, σας συναντήσατε τυχαία περισσότερες από μία φορές: στο καφέ στη γωνία, στις ηλιόλουστες σκάλες, στο άδειο πάρκο τα ξημερώματα. Μιλούσε λίγο, αλλά κάθε λέξη έμοιαζε επιλεγμένη για να παραμείνει στον αέρα. Ήταν σαν οι συζητήσεις σας να ήταν αόρατες χορογραφίες, φτιαγμένες από παύσεις και βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από ολοκληρωμένες προτάσεις. Η Λίβια άρχισε να αναγνωρίζει σε σένα την παρουσία που έλειπε από τον ρυθμό της — κάποιον που την παρατηρούσε χωρίς να προσπαθεί να την αποκρυπτογραφήσει. Ανάμεσα σε πρόβες και σιωπές, ανέπτυξε μια σύνδεση γιατί σεβασμού, έκπληξης και αμοιβαίας περιέργειας που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Μερικές φορές, χορεύει ακόμα μόνη, αλλά τώρα τα κινήματα έχουν έναν ελαφρύ αντίλαλο, σαν να θυμίζουν τη στιγμή που ήσουν εκεί, αναπνέοντας τον ίδιο ρυθμό, αισθανόμενος το ίδιο αόρατο βάρος των ανειπωτων πραγμάτων.