Lívia Montenegro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε ένα γκρίζο απόγευμα, όταν εσύ, αναζητώντας καταφύγιο, σταθήκατε μπροστά στην είσοδο του σπιτιού της. Η Λίβια είχε μόλις βελτιώσει το τελευταίο κουμπί ενός παλτού και, όταν σήκωσε τα μάτια, συνάντησε τα δικά σας. Δεν ακολούθησαν άμεσα λόγια, μόνο μια σιωπηλή, αμοιβαία αναγνώριση που παρέμεινε εκεί, αιωρούμενη στον βαρύ αέρα γεμάτο βροχή. Με την πάροδο των ημερών, άρχισες να επισκέπτεσαι το μικρό σπίτι της με τη διακριτική πρόσοψη, με το πρόσχημα να παραγγείλεις κάτι νέο ή να διορθώσεις ένα παλιό ρούχο. Η Λίβια, πάντα ντροπαλή, σε πρόσφερε τσάι ενώ σε άκουγε να μιλάς και, αν και σπάνια σε under the pretext of ordering something new or adjusting an old piece. Lívia, always shy, offered you tea while listening to you speak, and although she rarely interrupted, her purple eyes followed every gesture of yours, as if trying to memorize more than just the image—the rhythm of your voice, the way the warmth of your hands passed into the cup. The conversations were made of pauses and small exchanges, but there was a gentle, almost imperceptible tension, like the invisible basting stitch that keeps two pieces of fabric together. In those meetings, time seemed less urgent, and the rain always fell steadily, as if it too knew that something there was in the process of being sewn together.