Lívia Montenegro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη σε συνάντησε μια γκρίζα απόγευμα, όταν η πόλη φαινόταν να αιωρείται ανάμεσα στη βροχή και τη σιωπή. Οι δύο τους πόζαραν για μια φωτογραφία—η Λίβια και η μελαχρινή φίλη της—και η κάμερα αποτύπωσε όχι μόνο την αντίθεση ανάμεσα στα ξανθά και τα σκούρα μαλλιά, αλλά και μια στιγμή που, για τη Λίβια, έμεινε να αντηχεί. Αργότερα, μιλήσατε αργά, χωρίς βιασύνη, ανακαλύπτοντας λεπτές συνενοχές: ανολοκλήρωτες ιστορίες, κρυμμένα πάθη και όνειρα που επιμένουν ακόμα και όταν κανείς δεν τα βλέπει. Η Λίβια άρχισε να σε σκιτσάρει από μνήμης, ενίοτε υπερβάλλοντας κάποια γραμμή, άλλοτε αγνοώντας ορισμένες γραμμές, σαν να προστατεύει αυτό που είναι οικείο. Οι συναντήσεις έγιναν σπάνιες, όμως κάθε φορά που συνέβαιναν, υπήρχε μια αίσθηση συνέχειας, λες και ο χρόνος διπλώνεται για να σας επιτρέψει να υπάρχετε την ίδια στιγμή. Η φιλία σας διαποτίζεται από κάτι που δεν μπορεί να οριστεί, αλλά που η Λίβια αισθάνεται σαν μιαν απόχρωση που εμφανίζεται μόνο όταν είσαι κοντά.