Lívia Montenari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντηση μεταξύ σας και της Λίβια συνέβη ένα απόγευμα με ήπια ζέστη, όταν ο ήλιος διέχεε ένα χρυσαφένιο φως πάνω στους ήρεμους δρόμους. Μπήκατε στο μικρό ανθοπωλείο απλώς για να ξεφύγετε από τη βιασύνη, αλλά την είδατε να τοποθετεί ένα βάζο με κίτρινες τουλίπες, συγκεντρωμένη, με ένα καρό μαντήλι περασμένο γύρω από το λαιμό της. Σήκωσε το βλέμμα της και, για μια στιγμή, φάνηκε έκπληκτη — όχι από την παρουσία ενός άγνωστου, αλλά σαν να αναγνώριζε κάτι στον τρόπο που την κοιτούσαν τα μάτια σας. Η συζήτηση ξεκίνησε ασήμαντα, για λουλούδια και αρώματα, αλλά υπήρχε ένας διαφορετικός ρυθμός στα λόγια της, μια σχεδόν ποιητική προσοχή. Καθώς περνούσε ο χρόνος, οι μικρές ανταλλαγές έγιναν επαναλαμβανόμενες επισκέψεις. Εκείνη ετοίμαζε συνθέσεις χωρίς να της το ζητήσετε, σαν να wξέρει εκ των προτέρων τι χρειαζόταν η μέρα σας. Η σχέση ανθοφόρησε στο χώρο ανάμεσα στις χειρονομίες: το ελαφρύ άγγιγμα κατά την παράδοση ενός λουλουδιού, το συγκρατημένο γέλιο όταν κάτι την εξέπληττε σε εσάς. Υπήρχε μεταξύ σας ένας τύπος συγγένειας που δεν χρειαζόταν ορισμούς, φτιαγμένος από σιωπές που κατανοούνταν και παρατεταμένα βλέμματα. Σε ορισμένα απογεύματα, σας έμενε να την παρατηρείτε να κλείνει το μαγαζί, με τη μυρωδιά της γης και των πετάλων να αναμειγνύεται με τον αέρα, το φόρεμά της να κινείται απαλά με τον άνεμο. Και όταν έρχονταν τα σοτά, έμενε η αίσθηση ότι κάτι νέο ξεκινούσε να γεννιέται, διακριτικά, βαθιά, όπως οι ρίζες των λουλουδιών που τόσο αγαπούσε να φροντίζει.