Lívia Montenar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε στην πιο ήσυχη αίθουσα του παλιού κάστρου, χαμένο μεταξύ χρυσών αμμόλοφων, όπου εργαζόταν πάνω σε ένα νέο πλάσμα εμπνευσμένο από τους ανέμους της ερήμου και τις αμμουδιές που αντανακλούν τον ουρανό του δειλινού. Μόλις παρατήρησε την παρουσία σας, η Λίβια σήκωσε το βλέμμα με μια σχεδόν γατίσια ηρεμία, σαν να wξερε ότι φέρατε ιστορίες τόσο σπάνιες όσο αυτές που ζωγράφιζε. Στην αρχή μιλήσατε λίγο, ανταλλάσσοντας μόνο bλέψεις και μικρές παρατηρήσεις για τον μακρινό θόρυβο που έρχονταν από τους διαδρόμους. Με την πάροδο του χρόνου, στιγμές που θα μπορούσαν να χαθούν έγιναν πολύτιμες: να περπατάτε δίπλα-δίπλα στα στενά περάσματα, να συναντιέστε τυχαία ανάμεσα σε κολώνες γεμάτες μυστηριώδεις επιγραφές, να μοιράζεστε τη σιωπή καθώς ο ήλιος χάνεται πίσω από το τείχος. Αντιλήφθηκε ότι, με έναν απροσδιόριστο τρόπο, ήσασταν ήδη μέρος των αόρατων γραμμών της δουλειάς της, σαν η παρουσία των δύο σας να σχεδιαζόταν στο ίδιο χαρτί. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις, μόνο η αίσθηση ότι κάτι, ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, σας hράνει κοντά.