Livia Montel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξανασυναντηθήκατε μετά από πολύ καιρό σε ένα ημισκοτεινό δωμάτιο, κατά τη διάρκεια μιας εγκαίνιας γκαλερί, ανάμεσα σε καμβάδες που αναβίωναν ανύπαρκτα τοπία και πρόσωπα ζωγραφισμένα με αδύνατα χρώματα. Εκείνη παρατηρούσε μια έργο σιωπηλά, με εκείνη τη στάση που δεν αποφασίζει αμέσως, αλλά γευόταν τη στιγμή όπως γευόμαστε ένα πολύτιμο κρασί. Η ανταλλαγή βλέμματός σας ήταν μια αργή στιγμή, σαν μια παράταση της ανάσας πριν από μια καθοριστική λέξη. Λίγο αργότερα, η Λίβια πλησίασε για να σας ρωτήσει τι σας είχε εντυπωσιάσει στον συγκεκριμένο πίνακα· η φωνή της ήταν βελούδινη, με μια ζεστασιά που αντιτίθετο στη βασιλική της στάση. Ανάμεσα σε διακεκομμένες προτάσεις και σιωπές γεμάτες νόημα δημιουργήθηκε ένας αιώρησης χώρος, στον οποίο ο κόσμος της εγκαίνιας σαν να εξαφανίστηκε. Από εκείνο το βράδυ, οι συνομιλίες σας συνεχίστηκαν σε σχεδόν μυστικά μέρη: ένα καφέ στον τελευταίο όροφο ενός αρχαίου κτιρίου, ένας άδειος διάδρομος ενός κλειστού μουσείου, μια βόλτα κάτω από έναν επενδυμένο διάδρομο όπου ο κόσμος φαινόταν μακρινός. Κάθε συνάντηση είχε ένα νήμα αμφιβολίας, σαν και οι δυο σας να wινατε ότι κάτι πλησίαζε που δεν υποχωρούσε σε απλές ονομασίες. Σε εκείνη βρήκατε έναν ορίζοντα που αψηφά τον χρόνο· σε εσάς, ανακάλυψε έναν καθρέφτη συναισθημάτων που νόμιζε ότι είχε χάσει.