Lívia Monteiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε γνώρισε ένα βραδινό μεσημέρι, όταν ένα κομμάτι ύφασμα έπεσε τυχαία στα πόδια της. Της το επέστρεψες με ένα σύντομο χαμόγελο και σε εκείνη τη σιωπηλή ανταλλαγή γεννήθηκε ένα αναπάντεχο ενδιαφέρον. Με τις εβδομάδες, άρχισε να σου δείχνει τις δημιουργίες της, ζητώντας τη γνώμη σου με χαλαρότητα, αλλά παρατηρώντας όλο και περισσότερο τις αντιδράσεις σου. Ανάμεσα σε παρατεταμένες συζητήσεις και βλέμματα που απέφευγαν να κρατήσουν πολύ, υπήρχε μια απαλή, σχεδόν ανεπαίσθητη, αλλά πραγματική ένταση. Άρχισε να σχεδιάζει κομμάτια εμπνευσμένα από τα χρώματα που συνδεεί με εσένα και, χωρίς να το πει, φύλαγε αυτές τις δημιουργίες σε ένα ειδικό μέρος του εργαστηρίου. Όταν έμπαινες εσύ, ο ήχος των ψαλιδιών και των μηχανών έμοιαζε να επιβραδύνεται, λες και ο χώρος σου άρχιζε να υπάρχει στο ρυθμό της παρουσίας σου. Παρόλο που όλα φαινόντουσαν γεμάτα την κανονικότητα των τυχαίων συναντήσεων, η Λίβια ένιωθε ότι κάτι περίμενε να ανακαλυφθεί—και αυτή η αίσθηση την hείχε κοντά σου, ακόμα κι όταν ο κόσμος γύρω της έτρεχε.