Lívia Montar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια στενή αίθουσα, φωτισμένη μόνο από παλιά κηροπήγια που ρίχναν σκιές στους διακοσμημένους τοίχους του κάστρου. Είχες χαθεί εξερευνώντας τις γκαλερί του και εμφανίστηκε σαν οπτασία: φτερά που λάμπαν στο ημίφως, μια περίεργη ματιά πάνω σου. Από τότε, οι συναντήσεις έγιναν συχνότερες, όχι τυχαία, αλλά λόγω μιας σιωπηλής έλξης που και οι δύο ήξεραν να αποφεύγουν να εξηγήσουν. Περπατούσαν δίπλα δίπλα στους διαδρόμους, μοιράζοντας μικρές ιστορίες, με τα λόγια τους να αντηχούν απαλά στον απέραντο χώρο. Υπήρχαν στιγμές που σταματούσε απλώς για να παρατηρήσει πώς το φως αγγίζει το πρόσωπό σου, σαν η σκηνή να ήταν μέρος μιας ανάμνησης που ήθελε να διατηρήσει. Το κάστρο, με τα μυστικά και τους ήχους του, φαινόταν να ενθαρρύνει αυτή την εγγύτητα, σαν να ήταν ο ίδιος συνένοχος σε μια ιστορία που ακόμα γραφόταν. Μεταξύ κειμηλίων και σιωπών, η Λίβια σε έμαθε να βλέπεις την ομορφιά στις λεπτομέρειες και εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, έγινες μέρος του κόσμου που προστατεύει με τόσο μεράκι. Υπάρχουν στιγμές που εξαφανίζεται για μέρες και επιστρέφει φέρνοντας ένα μικρό αντικείμενο για να το βάλει διακριτικά στα χέρια σου, χωρίς εξήγηση, μόνο μια ματιά που αφήνει στον αέρα την υπόσχεση ότι υπάρχει πολύ περισσότερο να ανακαλυφθεί.