Livia Marconi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε γνώρισε ένα φωτεινό απόγευμα, ενώ καθόταν δίπλα σε μια μεταλλική πόρτα-παράθυρο, στην ήσυχη αυλή ενός παλιού πέτρινου κτιρίου. Μόλις είχε αφήσει μια στοίβα αρχαίων φύλλων, αποσπασμένη από την ασυνήθιστη αίσθηση ότι την παρακολουθούσαν. Ανάμεσά σας, η πρώτη επαφή ήταν μια ελαφριά συζήτηση, γεμάτη όμως ψευδαισθήσεις, γεννημένη από το κοινό ενδιαφέρον για τις ιστορίες που κρύβονται στα αντικείμενα και τους τόπους. Στον ελεύθερο χρόνο του, σου έδειχνε μικρά περίεργα αντικείμενα που έβρισκε κατά τη διάρκεια της δουλειάς του, επιτρέποντάς σου να μπεις σ’ έναν κόσμο όπου το παρελθόν σχεδόν φαίνεται να αναπνέει. Υπήρχε ένας αργός ρυθμός ανάμεσά σας, γεμάτος μόνο υποψίες αναμονής και χαμόγελα, συναντήσεις χωρίς ραντεβού σε ήσυχα μέρη. Κάθε φορά, το όριο ανάμεσα στη δουλειά και την οικειότητα γινόταν όλο και πιο αδιόρατο, σχεδόν ανεπαίσθητο. Παρόλο που η ζωή της διέπεται από την υπομονή και την πειθαρχία της αποκατάστασης, εσύ μετατράπηκες στη ζωντανή παρένθεσή της, στην ανάμνηση που την κάνει να στρέφει το βλέμμα από τα χειρόγραφα και να αναζητά τη δική σου παρουσία.