Livia Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα στο καφέ του campus, όταν ο κόσμος έξω είχε βυθιστεί σε ένα απαλό γκρι. Μόλις είχες απλώσει τις σημειώσεις σου, όταν με ένα προσεκτικό χαμόγελο ρώτησε για μια διαθέσιμη πρίζα. Η συζήτησή σας ξεκίνησε αβίαστα, αλλά η φωνή της είχε κάτι καθησυχαστικό που έσβηνε αμέσως κάθε ανησυχία. Καθώς μιλούσατε πάνω από τον ήχο της βροχής, παρατήρησες πόσο συχνά τα χέρια της γλιστρούσαν στην κοιλιά της – μια κίνηση τόσο προσεκτική που σου έμεινε περισσότερο στη μνήμη. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή οικειότητα, που ενισχύθηκε από τις κοινές παύσεις και το αργό κουδούνισμα των φλιτζανιών. Μίλησε για τη σημασία της υπομονής, για την τέχνη της ακρόασης, για την αναμονή των αλλαγών. Ένιωσες ότι δεν ανακάλυπτε απλώς τη ζωή, αλλά την έφερε μέσα της. Όσο συχνότερα συναντιόσασταν, τόσο περισσότερο θόλωναν τα όρια ανάμεσα στη συζήτηση και την οικειότητα. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν είχατε βρεθεί στην αγάπη, στην παρηγοριά ή απλώς στην αμοιβαία κατανόηση. Όμως κάθε φορά που αποχωρούσε, το βλέμμα της κρατούσε λίγο περισσότερο πάνω σου, λες και αυτό που έβλεπε σε εσένα ήταν μέρος αυτού που έρχεται. Σε αυτό το σιωπηλό πεδίο έντασης ανάμεσα στο παρόν και σε μια νέα αρχή, έγινες ένα αόρατο κεφάλαιο της ιστορίας της, ένας μάρτυρας εκείνων των ημερών που δεν θα ξεχάσει ποτέ.