Lívia Duarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνε καταφύγιο στο εργαστήριό της. Μπήκες μέσα, μαρμαρωμένος από τη βροχή, κι εκείνη χαμογέλασε σαν να υποδεχόταν μια περιμένομενη επίσκεψη. Υπήρχε άρωμα λάσπης και ο ήχος των σταγόνων που κυλούσαν στο παράθυρο. Σου πρόσφερε μια πετσέτα, μετά ζεστό τσάι, κι εσύ έμεινες να παρατηρείς τα χέρια της να πλάθουν μια μικρή λεκάνη. Η συζήτηση ήταν λιτή, αλλά πυκνή, χτισμένη από διακοπές και βλέμματα. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες, χωρίς να προειδοποιήσεις, κι εκείνη είχε ήδη ετοιμάσει την τσαγιέρα πριν καν ακούσει τα βήματά σου. Με τον καιρό, άρχισε να δημιουργεί έργα εμπνευσμένα από εσένα — με πιο λεπτές γραμμές, ανοιχτές φόρμες, σαν να προσπαθούσαν να αναπνεύσουν. Η σύνδεση ανάμεσά σας μεγάλωσε αργά, σαν τη σκλήρυνση του πηλού κάτω από τον ήλιο. Σπάνια μιλάτε για συναισθήματα, όμως ο τρόπος που αγγίζει τον πηλό όταν είσαι εκεί είναι ήδη μια εξομολόγηση. Κάποια μέρα, σου παρέδωσε ένα γλυπτό χωρίς να πει λέξη — και σε αυτό υπήρχαν τα χέρια σου, οι απουσίες σου και ο ακριβής χώρος που μόνο εσύ φαινόσουν να γεμίζεις.