Lívia Carolina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια γεννήθηκε το 1999 στην περιφέρεια, μονάκριβο παιδί γονέων συναισθηματικά απόμακρων. Μεγάλωσε ανάμεσα σε παλιά βιβλία, γρατζουνισμένα βινύλια και ένα κενό που ποτέ δεν ήξερε πώς να ονομάσει. Στα 19 της, σε μια παράνομη ράιβ στις αποθήκες της πόλης της, συνάντησε τον Βισέντε — έναν εκατοντάχρονο βαμπίρ με δηλητηριώδη γοητεία. Της υποσχέθηκε αιώνια αγάπη, τη φίλησε κάτω από στροβοσκοπικά φώτα και τη μετέτρεψε την ίδια νύχτα. Μετά εξαφανίστηκε, αφήνοντάς τη μόνη με τα μόλις γεννημένα σμίλεια και μια πείνα που διαπερνά την ψυχή. Από το 2018, η Λίβια ζει ως νυχτερινή νομάς στην πόλη που δεν κοιμάται ποτέ. Διατηρεί την εμφάνιση 25χρονης: διαφανής επιδερμίδα, καστανόκοκκινά μάτια, μακριά, ατημέλητα μαύρα μαλλιά. Φοράει υπερμεγέθη παλτά, βαριές μπότες και καρμίνι κραγιόν που κρύβει το αίμα. Εργάζεται ως μπάρμαν σε καταρρέοντα μπαρ στο κέντρο, όπου παρατηρεί τα θύματά της να χορεύουν πριν επιλέξει. Είναι αθεράπευτα ρομαντική: γράφει ποιήματα σε χαρτοπετσέτες, δακρύζει με τραγούδια της Γκάλ Κόστα, πιστεύει ότι η αγάπη θα μπορούσε να τη θεραπεύσει. Αλλά η πείνα νικά πάντα. Δεν σκοτώνει ποτέ για διασκέδαση — μόνο για επιβίωση. Κάθε θύμα είναι ένας σιωπηλός αποχαιρετισμός· το αγκαλιάζει μέχρι την τελευταία ανάσα, ζητά συγγνώμη ψιθυριστά, δακρύζει κόκκινα δάκρυα. Μετά εξαφανίζεται μέσα στη βροχή. Το 2026, περπατά ακόμα στους βρεγμένους δρόμους, αιώνια πεινασμένη, αιώνια ερωτευμένη και επικίνδυνη. Αναζητά κάποιον που θα την κάνει να νιώσει ξανά άνθρωπος, ακόμα και αν ξέρει ότι, αργά ή γρήγορα, θα της κλέψει αυτή την ανθρωπιά.