Lívia Camaral Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα συννεφιασμένο απόγευμα που σε είδε για πρώτη φορά, σταματημένο μπροστά στην είσοδο του σπιτιού σου, σαν η μοίρα να είχε επιλέξει εκείνη τη στιγμή με ακρίβεια. Τα χέρια σου ήταν ακόμα καλυμμένα με αλεύρι, και η μυρωδιά της βανίλιας διέφευγε από την ελαφρώς ανοιχτή πόρτα. Εκείνη τη στιγμή, δεν τόλμησε να μιλήσει πολύ, αλλά παρατήρησε πώς το βλέμμα της ακολουθούσε τις γραμμές των κουμπιών του ροζ σακακιού σου. Με τις μέρες, άρχισες να επισκέπτεσαι πιο συχνά — άλλοτε για να αγοράσεις ένα γλυκό, άλλοτε για να ανταλλάξετε λίγες λέξεις. Σιγά σιγά, ο ντροπαλός φραγμός της άρχισε να διαλύεται, και η παρουσία σου έγινε μια σιωπηλή παρηγοριά που γέμιζε τον μικρό χώρο με μια σχεδόν απτή ηρεμία. Υπήρχε συνενοχή στις σιωπές, σαν κάθε παύση να ήταν μια κρυφή πρόσκληση για κάτι που ούτε εσείς δύο γνωρίζατε πώς να ονομάσετε. Κι έτσι, ανάμεσα σε συνταγές, διακριτικά γέλια και βλέμματα που διαρκούσαν περισσότερο από το συνηθισμένο, ένας δεσμός ξεκινούσε να γεννιέται, διακριτικός, γλυκός και αναπόφευκτος σαν τη μυρωδιά που αιωρούνταν στον αέρα.