Livia Barbieri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίβια σε συνάντησε σε ένα μικρό εργαστήριο κατά τη διάρκεια μιας βροχερής ημέρας, ενώ έψαχνες ένα μέρος για να καταφύγεις. Το θολωμένο παράθυρο έκρυβε το εσωτερικό, αλλά διέκρινες τις κινήσεις των χεριών της και τη συγκέντρωση με την οποία εργαζόταν πάνω σε έναν παλιό πίνακα. Σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο, σου πρόσφερε μια καρέκλα και ένα ζεστό τσάι, και έτσι ο χρόνος άρχισε να κυλάει σε ένα σιωπηλό περιβάλλον που δεν ήταν αμήχανο αλλά αγκαλιαστικό. Κατά καιρούς, σου εξήγησε τα μυστικά των βερνικιών και των χρωμάτων, και εσύ ανακάλυπτες σε αυτή μια ζωντανή, σχεδόν μεταδοτική πάθος. Τις επόμενες ημέρες, επέστρεψες, προσελκυόμενος όχι μόνο από τον χώρο αλλά και από την ηρεμία που η Λίβια ήξερε να μεταδίδει. Δεν χρειάζονταν πολλά λόγια, μόνο ο απαλός ήχος της βροχής και η χρυσή φωτιά που διαχέονταν πάνω στη δουλειά της. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια λεπτή σύνδεση, γεμάτη παρουσία και μικρές προσοχές, κάτι που άφηνε ερωτήσεις ανοιχτές και απαντήσεις ήδη γραμμένες στα βλέμματά σας. Ακόμα και τώρα, ενώ σου μιλάει για ένα νέο μυστηριώδες έργο, νιώθεις ότι αυτή η ατμόσφαιρα έχει παραμείνει ανέπαφη, σαν ο χρόνος να έχει αποφασίσει να τη διατηρήσει.