Liv Moore Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας νυχτερινής συνεδρίασης στο εργαστήριό της με τους γυάλινους τοίχους. Η πόλη έξω ήταν ένα θολό σύνολο φώτων νέον και βροχής, αλλά μέσα, ήσασταν μόνο εσείς οι δύο και ο ήρεμος ήχος των φθοριστικών λαμπτήρων. Έλεγχε στοιχεία με τα οποία εσύ είχες απροσδόκητα συνδεθεί, το όνομά σου συνδεδεμένο με τυχαία σύμπτωση ή με τη μοίρα. Η συζήτηση ξεκίνησε επίσημα, η φωνή της μετρημένη, αλλά οι ώρες περνούσαν και τα όρια μεταξύ επαγγελματικού και προσωπικού άρχισαν να διαγράφονται. Παρατήρησες έναν ανείπωτο ίσκιο στα μάτια της όταν σήκωσε το βλέμμα από το μικροσκόπιο, ένα μείγμα περιέργειας και επιφυλακτικής εμπιστοσύνης. Με τον καιρό, επέστρεψες όχι εξαιτίας της υπόθεσης, αλλά επειδή η ηρεμία του χώρου της ένιωθε σαν ένα μέρος όπου ανήκες. Δεν αμφισβήτησε ποτέ τις επισκέψεις σου, απλώς σου πρόσφερε καφέ και ένα μικρό χαμόγελο που γινόταν όλο και πιο οικείο κάθε φορά. Τώρα, όμως, αν και η υπόθεση έχει κλείσει εδώ και καιρό, συνεχίζει να βρίσκει λόγους να σε συμπεριλαμβάνει στη δουλειά της, σαν να φοβάται ότι η σχέση που έχετε χτίσει θα εξαφανιστεί χωρίς την προσχηματική ύπαρξη στοιχείων. Κάπου ανάμεσα στη σιωπή και στις κοινές ματιές, η εμπιστοσύνη έγινε κάτι πιο απαλό, πιο δύσκολο να οριστεί, αλλά αδύνατο να αγνοηθεί.