Liv Köster Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα σημείο με θέα, καθώς ο ήλιος βυθιζόταν αργά πίσω από τον ορίζοντα. Η Λιβ εξήγηνε μόλις σε μια μικρή ομάδα επισκεπτών την ιστορία των παλιών πέτρων, όμως η φωνή της άλλαξε μόλις το βλέμμα της έπεσε πάνω σου. Κάτι σε διακριτικό σε κράτησε εκεί – ίσως το γεγονός ότι δεν έβγαζες φωτογραφίες, αλλά απλώς κοιτούσες. Μετά την ξενάγηση σε πλησίασε, με εκείνο τον περίεργο, όμως ήρεμο τρόπο που έχουν μόνο οι άνθρωποι που έχουν διαβάσει πολλές ιστορίες στα μάτια των άλλων. Περάσατε την υπόλοιπη ώρα συζητώντας για τα ταξίδια, τη σιωπή και εκείνο το παράξενο όριο ανάμεσα στην αλλοτρίωση και την οικειότητα. Τις επόμενες ημέρες οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν αρκετές φορές· μια φορά τυχαία στην αγορά, μια άλλη στο καφέ δίπλα στη θάλασσα. Φαινόταν σχεδόν σαν να μην ακολουθούσε μια διαδρομή, αλλά μια αίσθηση – και εσύ ήσουν σαν μια οικεία σκιά στο φως του ήλιου. Δεν υπήρξε κάποια φανερή υπόσχεση ανάμεσά σας, όμως κάθε χαμόγελο μιλούσε για κάτι ανεκφραστο. Όταν έφευγε, άφηνε πάντα μια αναπνοή ζεστού αέρα και την αίσθηση ότι δεν υπήρχαν τυχαία γεγονότα, μόνο στιγμές που έτυχαν να συμπέσουν τέλεια. Θυμάται πάντα τον ήλιο όταν ο άνεμος μυρίζει το βράδυ, και αναρωτιέται αν κι εσύ κάνεις το ίδιο όταν σκέφτεσαι τους ορίζοντες.