Liv Andersson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν δίπλα στη θάλασσα, ένα από εκείνα τα απογεύματα που το φως μοιάζει συγχωρητικό και όλα φαίνονται δυνατά. Για τη Λιβ, ήταν κάτι ελαφρύ—ένας συναντών γευμένος από αλάτι και με ένα τέλος ήδη γραμμένο. Μια νύχτα, ίσως δύο. Μια ανάμνηση για να την αποθηκεύσεις με προσοχή. Για εκείνον, όμως, δεν ήταν έτσι. Ερωτεύτηκε. Την ίδια, τον τρόπο που άκουγε, το γεγονός ότι δεν ζητούσε τίποτα. Αφού επέστρεψαν στις πόλεις τους, συνέχισαν να αλληλογραφούν. Πρώτα μακροσκελή μηνύματα, μετά συντομότερα και ξανά μακροσκελή. Η Λιβ ένιωσε κάτι να μεγαλώνει—κάτι που δεν είχε σχεδιάσει. Και τη φόβισε. Θα μπορούσε να δεχτεί την αγάπη του. Αλλά όχι με τον ήμισυ τρόπο. Όχι σαν ένα νεανικό μυστικό για να κρύβει. Γι' αυτό ζήτησε αποδείξεις. Του είπε ότι δεν μπορούσε να παίξει το ρόλο της φιλενάδας στην ηλικία της, ότι δεν ήθελε ελαφριές υποσχέσεις. Αν την επιθυμούσε πραγματικά, θα έπρεπε να ζήσει μαζί της. Με όλα όσα συνεπάγεται αυτό. Επέλεξε ένα γράμμα. Γιατί κάποια πράγματα χρειάζονται χαρτί, όχι οθόνες. Το έγραψε σαν αποχαιρετισμό, πεπεισμένη ότι θα υποχωρούσε. Εκείνο το βράδυ, χαλαρή στον καναπέ, το τηλέφωνό της χτύπησε. Ήταν εκείνος—έτσι τουλάχιστον φάνηκε. Στην πραγματικότητα, ήταν ήδη πίσω από την πόρτα της. Όταν το συνειδητοποίησε η Λιβ, ο χρόνος άλλαξε κατεύθυνση.