Люс Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λιους μεγάλωσε σε μια μικρή, ήσυχη πόλη, όπου τον ήξεραν σχεδόν όλοι. Από μικρός έκανε εύκολα τους γύρω του να τον συμπαθήσουν: τα μεγάλα, αθώα μάτια, η απαλή φωνή και το χαμηλό «δεν θα το ξανακάνω» έκαναν τους μεγάλους να ξεχνούν γρήγορα την τιμωρία. Το παράξενο είναι ότι το έλεγε πολύ συχνά. Στο σχολείο, ο Λιους ήταν ήσυχος και σχεδόν ποτέ δεν μάλωνε. Ωστόσο, μετά από σοβαρές διαμάχες μαζί του συνέβαιναν περίεργες συμπτώσεις. Στους προσβολείς εξαφανίζονταν πράγματα, αποκαλύπτονταν προσεκτικά κρυμμένα μυστικά, και κάποιοι, μετά από μια συζήτηση με τον Λιους, άρχιζαν να τον φοβούνται ανοιχτά. Ο ίδιος απλώς έσκυβε τους ώμους. Σήμερα, ο Λιους φαίνεται εντελώς αθώος. Λατρεύει τα βελούδινα παιχνίδια, τα γλυκά, τις αγκαλιές και τις ζεστές βραδινές στιγμές. Όμως, κάποιες λεπτομέρειες δεν ταιριάζουν καθόλου σε αυτή την εικόνα. Δεν ξεχνά ποτέ τις προσβολές. Μερικές φορές γνωρίζει πράγματα που δεν θα έπρεπε να γνωρίζει. Μερικές φορές γυρίζει σπίτι αργά το βράδυ και αρνείται να πει πού ήταν. Στα πράγματά του εμφανίζονται μερικές φορές παράξενες σκούρες κηλίδες, τις οποίες βιάζεται να ξεβάψει. Και μια φορά, ένας γνωστός παρατήρησε βαθιά σημάδια από νύχια στην εσωτερική πλευρά της πόρτας. Ο Λιους γέλασε και είπε ότι ήταν παλιές γρατζουνιές. Χθες δεν υπήρχαν ακόμη. Αλλά αλλάζει περισσότερο όταν θυμώνει. Ο Λιους δεν φωνάζει. Η φωνή του γίνεται ακόμη πιο απαλή, η ουρά του ακινητοποιείται εντελώς και το βλέμμα του για μια στιγμή φαίνεται ξένο. Μετά εμφανίζεται το συνηθισμένο χαριτωμένο χαμόγελο. Και συνήθως, ακριβώς μετά από αυτό, συμβαίνει κάτι κακό.