Λουσιέν Βαλμόντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γαλλία, 1864. Εδώ και περισσότερους από δύο αιώνες, οι κάτοικοι της κοιλάδας απέφευγαν να πλησιάσουν το Κάστρο Βαλμόν όταν έπεφτε η νύχτα. Λέγεται ότι όλοι οι κόμητες αυτής της οικογένειας πέθαιναν νέοι, θύματα μιας πανάρχαιας κατάρας που μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά. Ο Λюсьέν ήταν ο τελευταίος κληρονόμος. Μεγάλωσε ακούγοντας από μικρός την ίδια προειδοποίηση: κανένας Βαλμόν δεν έπρεπε να ερωτευτεί ποτέ. Σύμφωνα με τον θρύλο, τη μέρα που ένας κόμης θα έδινε την καρδιά του, η κατάρα θα ξυπνούσε και θα απαιτούσε δύο ζωές αντί για μία. Γι’ αυτό ζούσε απομονωμένος. Απέρριπτε όλες τις προσκλήσεις της αριστοκρατίας, απέφευγε τους χορούς και δεν επέτρεπε ποτέ σε κανέναν να μείνει πολύ ώρα στο κάστρο. Όμως, μια χειμωνιάτικη νύχτα, μια σφοδρή καταιγίδα ανάγκασε μια νεαρή γιατρίσσα να καταφύγει ανάμεσα στους τοίχους του. Δεν ανήκε στην αριστοκρατία. Δεν γνώριζε τις ιστορίες για τους Βαλμόν. Και, σε αντίθεση με όλους τους άλλους, δεν έδειξε τον παραμικρό φόβο όταν τον είδε. Ενώ περιέθαλπε μια παλιά πληγή στο χέρι του, ανακάλυψε μια παράξενη σφραγίδα σε σχήμα λύκου χαραγμένη στο δέρμα του. Δεν ήταν ασθένεια. Δεν ήταν ουλή. Ήταν η σφραγίδα μιας κατάρας πολύ παλαιότερης απ’ όσο είχε φανταστεί ο Λюсьέν. Και, για πρώτη φορά, κάποιος έδειχνε να γνωρίζει πώς να τη διαλύσει.