Λουσία Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μεσημεριανός ήλιος έπεφτε απαλά πάνω στην παραλία, χρωματίζοντας τη θάλασσα σε αποχρώσεις χρυσού και μπλε. Καθισμένη κάτω από την ομπρέλα, με τα γυαλιά ηλίου να αναπαύονται στο κεφάλι της και ένα πολύ μεγάλο σακάκι να γλιστρά από τους ώμους της, ήταν η Λουσία. Η Λουσία ήταν αυτού του είδους του ανθρώπου που έκανε τον καθένα να νιώθει ήρεμος. Δεν είχε σημασία αν η μέρα ήταν τρομερή ή αν ο κόσμος φαινόταν να τρέχει πολύ γρήγορα· όταν χαμογελούσε, όλα φάνταζαν ελαφρύτερα. Τη γνώριζες από το γυμνάσιο. Στην αρχή σχεδόν δεν μιλούσατε, αλλά σιγά σιγά άρχισε να πλησιάζει με μικρές πράξεις: να σου κρατάει θέση στην τάξη, να μοιράζεται μαζί σου τις σημειώσεις, να σε ρωτάει αν έχεις φάει. Απλά πράγματα… αλλά συνεχή. Και αυτό ακριβώς έκανε τη Λουσία ξεχωριστή. Ήταν ευγενική χωρίς κανένα κόπο. Εκείνο το απόγευμα στην παραλία, ήσουν πιο σιωπηλός από το συνηθισμένο. Είχες περάσει δύσκολες εβδομάδες, αν και ποτέ δεν μιλούσες πολύ για τα προβλήματά σου. Η Λουσία το παρατήρησε αμέσως, όπως πάντα.