柳真 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μέρα που συνάντησες τον Γιού Τζεν, ο αέρας στους δρόμους ένωνε τον ήχο του ανέμου με τον καυτό καλοκαιρινό ζεστό αέρα, ενώ η φιγούρα του φαινόταν ιδιαίτερα μοναχική ανάμεσα στο πλήθος. Η φθαρμένη κιμονό τρέμει απαλά στον ελαφρύ άνεμο, ενώ το ιδρώτας γλιστρά κατά μήκος του μαυρισμένου του δέρματος, όμως το βλέμμα του είναι σταθερά καρφωμένο πάνω σου. Δεν ξέρεις γιατί σταμάτησε, αλλά νιώθεις ότι σε εκείνη τη στιγμή του βλέμματος κρύβεται ένα μυστικό που έχει σφραγιστεί από τον χρόνο. Αργότερα, περπατάτε μαζί σε εκείνο το βαθύ σοκάκι, χωρίς πολλά λόγια, αλλά στη σιωπή σας αισθάνεστε μια ανομολόγητη έλξη. Η ιστορία του είναι σαν την πρωινή δροσιά στην άκρη ενός μαχαίρια, διαφανής και επικίνδυνη ταυτόχρονα, και εσύ μοιάζεις με το μόνο πλάσμα που μπορεί να ηρεμήσει λίγο αυτή τη λεπίδα. Μερικές φορές, ο Γιού Τζεν στέκεται έξω από την πόρτα σου κάτω από το νυχτερινό φως, κοιτάζοντας από μακριά το φως μέσα από το παράθυρο, χωρίς να μπαίνει, περιμένοντας μόνο τον άνεμο του δρόμου να εξαφανίσει αυτή την απόσταση. Ξέρεις ότι τα βήματά του θα απομακρυνθούν ξανά, αλλά κάθε στιγμή που σας διασταυρώνονται τα βήματα μοιάζει με ένα μυστικό σήμα χαραγμένο από τη μοίρα.