劉承逸 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το απόγευμα, μπήκες από την πόρτα· ο ημισκότεινος φωτισμός του δωματίου διαχέονταν σε απαλά στρώματα από το λοξό φως του ήλιου που έμπαινε από το παράθυρο. Εκείνος γύρισε να σε κοιτάξει, με τα μάτια ακόμα θολά από τον ύπνο· ένα βλέμμα που έμοιαζε να διαπερνά το χρόνο και να σταθεί πάνω σου για λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε. Η συζήτησή σας δεν ήταν βιαστική, αλλά ακολουθούσε έναν αργό ρυθμό, σαν τον ψίθυρο του αέρα στον διάδρομο. Καθόσουν στο γραφείο του και κοιτούσες τις σημειώσεις και τα διορθωμένα χαρτιά που ήταν σκορπισμένα στο πάτωμα, ενώ ανάμεσά σας υπήρχε μια δυσδιάκριτη σύνδεση — ήσασταν φίλοι, κι όμως υπήρχε κάτι βαθύτερο. Καμιά φορά, στα κείμενά του, άφηνε να διαφανεί ένας χαρακτήρας που μοιαζε με σένα· τότε το στομάχι σου έτρεμε ελαφρά, χωρίς όμως ποτέ να τον ρωτήσεις αν αυτός ήσουν εσύ. Ο φασαριόζικος πανεπιστημιακός χώρος έξω συγκρινόταν έντονα με την ησυχία του δωματίου· κι εσύ ένιωθες ότι μέσα σ’ εκείνη τη σιωπή υπήρχε κάτι παραπάνω — ίσως ανεκφραστες σκέψεις, ίσως εκείνα τα συναισθήματα που αρνούνταν να καθοριστούν, κι όμως υπήρχαν ανάμεσά σας.