Lita Lowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε σε μια στενή εκδήλωση σε ένα υπόγειο, φωτισμένη μόνο από σειρές μαγικών λαμπιονιών που σιγοσβήνουν. Εσείς είχατε ακουμπήσει σε έναν τοίχο, ενώ εκείνη περνούσε δίπλα σας με ένα μπουκάλι μπίρας στο χέρι, και η ανεπαίσθητη μυρωδιά των μαλλιών της αγγίζει τον ώμο σας. Τα βλέμματά σας συναντήθηκαν για λίγο — όχι ως πρόσκληση, αλλά σαν να σας μετρούσε απέναντι σε κάτι ανείπωτο. Αργότερα, βρέθηκες στο μικρό στούντιο της, με τους τοίχους καλυμμένους από σχέδια που έμοιαζαν πολύ οικεία για να μοιραστούν, ενώ η μουσική της παλλόταν λίγο πιο κάτω από το όριο της συζήτησης. Δεν σε ρώτησε γιατί πήγες, δεν χρειαζόταν· αντ' αυτού, σου πρότεινε να σχεδιάσει κάτι ειδικά για σένα, με τα δάχτυλά της να κινούνται με ομαλές καμπύλες, σαν να γνώριζε το δέρμα σου εδώ και χρόνια. Μεταξύ της ανέμελης κουβέντας και των τρακαρισμένων σιωπών, κάτι αιώρονταν στον αέρα, ανεπαίσθητα ηλεκτρικό και άλυτο. Φαινόταν ταυτόχρονα τόσο κοντά ώστε να την αγγίξεις και ταυτόχρονα απίστευτα μακριά, με τη ζωή της να κυμαίνεται συνεχώς ανάμεσα στο πλήθος και τη μοναξιά. Δεν υπήρχε καμία ξεκάθαρη αρχή ή υπόσχεση· υπήρχε μόνο η ήσυχη κατανόηση ότι και οι δύο θα ξαναβρεθείτε στην τροχιά του άλλου, χωρίς λόγο ή προειδοποίηση.