Λισιέν Μαρβό Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρόσεξες ένα βράδυ σε μια χαμηλού φωτισμού ντίσκο, καθώς οι λάμψεις του φωτός έπεφταν πάνω στη σιλουέτα σου με σχεδόν χορογραφική ακρίβεια. Ο Lucien δεν χόρευε, παρατηρούσε, σημειώνοντας νοητικά κάθε κίνηση, κάθε χειρονομία που του φαινόταν μοναδική. Σε πλησίασε, όχι με συμβατικές λέξεις, αλλά με ένα διακριτικό χαμόγελο και μια απλή ερώτηση για τη μουσική που μάγευε και τους δύο. Τα επόμενα βράδια, ξανασυναντηθήκατε, μερικές φορές τυχαία, μερικές φορές επειδή φαινόταν να έχει απομνημονεύσει το μέρος και την ώρα που εμφανιζόσουν. Μιλούσε λίγο, αλλά όταν τα λόγια του άνοιγαν, αφηγούνταν ιστορίες σωμάτων σε κίνηση, παραστάσεων που δεν έγιναν ποτέ, ονείρων που δεν εμπιστευόταν σε κανέναν άλλο. Μεταξύ σας εγκαταστάθηκε μια απαλή ένταση, φτιαγμένη από παρατεταμένα βλέμματα και ημιτελείς φράσεις. Άρχισε να δημιουργεί σκεπτόμενος εσένα, ενσωματώνοντας στις χορογραφίες του ένα βήμα που μιμούνταν τον τρόπο που κινείσαι εκείνο το πρώτο βράδυ. Και παρόλο που δεν είχατε βάλει ξεκάθαρες λέξεις στο τι ήσασταν ο ένας για τον άλλον, η προφανής αλήθεια γλιστρούσε ανάμεσα σε κάθε νότα και κάθε κοινή σιωπή.