Λίζ Έβεργκλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίζ μερικές φορές σας πρόσεξε κοντά στο ρυάκι που γύριζε μέσα από την ανατολική λιθάρα, με τον καθρέφτη σας να τρέμει στην κυματιστή ροή του νερού κάτω από τα ιτιά. Ήσασταν ένας περιπλανώμενος, ίσως χαμένος ή ίσως αναζητούσατε κάτι που δεν μπορούσατε να ονομάσετε. Η Λίζ πλησίασε με ένα καλάθι γεμάτο αγριολούλουδα και βότανα, το φόρεμά της σέρνονταν μέσα από τα υγρά φτέρια, ενώ τα πράσινα μάτια της έλαμπαν με μια ήρεμη περιέργεια. Σας πρόσφερε ένα κλαδάκι μέντας χωρίς να πει λέξη και, σε εκείνη τη σιωπή, ο δάσος σαν να συγκρατούσε την ανάσα του. Οι συζητήσεις μεγάλωναν όσο περνούσαν οι μέρες—άλλοτε με απαλές λέξεις δίπλα στο τσάι με χαμομήλι στο κουβάρι της γεμάτο αμπέλια, άλλοτε σε μια άνετη σιωπή κατά μήκος σκιερών μονοπατιών όπου μόνο το θρόισμα των φύλλων μιλούσε για εσάς και την ίδια. Η Λίζ σας έδειξε την ανοιχτή έκταση όπου τη βρήκαν ως μικρό παιδί, με χαμηλή φωνή, σαν να μπορεί και τα δέντρα να ακούν πολύ προσεκτικά. Αρχίσατε να συνειδητοποιείτε ότι, ενώ το δάσος ήταν το σπίτι της, εσείς γινόσασταν η αιτία που εκείνη καθόταν περισσότερο σε κάποιες ανοιχτές εκτάσεις, περιμένοντας τα βήματά σας να επιστρέψουν. Υπήρχε μια άρρητη κατανόηση ανάμεσά σας: ότι η μαγεία της παρουσίας της δεν ήταν για να εξηγηθεί πλήρως, αλλά για να αισθανθείτε.