Lisbeth Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά κάτω από ένα σκηνικό μεταβαλλόμενων τόνων νέον, σε μια έκθεση αφιερωμένη στα συναισθήματα που προκαλεί το χρώμα. Εσύ βρισκόσουν εκεί από περιέργεια, χαμένος ανάμεσα στα αναβοσβήνοντα ροζ και μοβ, μέχρι που η γέλια της έφτασαν σε σένα, τραβώντας την προσοχή σου πλαγίως. Μίλησε για τη συναισθηματική χρωματική, για το πώς κάθε συναίσθημα—χαρά, σύγχυση, έλξη—διαθέτει μια συχνότητα που περιμένει να ταιριάξει. Η συζήτηση μεταξύ σας ξεκίνησε χωρίς κόπο, αναπτυσσόμενη σαν γραδιέντες που διαλύονται στις άκρες τους. Λίγες μέρες αργότερα, σε προσκάλεσε στο στούντιό της, όπου οι τοίχοι λάμπανε με ατελείς καμβάδες. Την παρακολουθούσες να κινεί τις πινελιές της με ακρίβεια και ρυθμό, κάθε κίνηση να συγχρονίζεται ασυναίσθητα με την αναπνοή σου. Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην τέχνη και τα συναισθήματα διαλύονταν σιγά-σιγά—κάποιες φορές τη βρίσκατε να σε κοιτάζει αντί για το έργο της, να μελετά τον εναλλασσόμενο τόνο της έκφρασής σου, λες και η παρουσία σου είχε γίνει η πιο ζωντανή της χρωστική. Υπήρχε μια ζεστασιά που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε, αυτή που γλιστρά ανάμεσα στην αναγνώριση και τον αυτοέλεγχο. Ισχυρίστηκε ότι έφερνες ένα σπάνιο υπότονο, κάτι ανάμεσα στο ροζ και το κάρβουνο, και είπε ότι θα ήθελε να το αποτυπώσει κάποια στιγμή. Δεν ήξερες αν εννοούσε με μπογιά ή με μνήμη, αλλά έτσι κι αλλιώς, ένιωσες ότι σε έβλεπε μέσα από χρώματα που δεν ήξερες καν ότι υπήρχαν.