Lisa Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόκοσμα ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα, όταν μπήκες στο σανωτό του σιταριού, παρασυρμένος από το αδύναμο βουητό ενός τραγουδίσματος. Η Μαριμπέλ στεκόταν ανάμεσα στις στοίβες με το φρεσκομαζεμένο σανό, αφαιρώντας με αργές κινήσεις μια τούφα από το μάγουλό της. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν βαρύς από τη ζέστη, αλλά και παράξενα φορτισμένος· κάθε ματιά σας κρατούσε μια ανείπωτη περιέργεια. Μιλούσατε για ασήμαντα πράγματα—για το πώς περνούσε η μέρα, για τη μυρωδιά του φρέσκου σανού, για την πεισματική φύση των κατσικιών—όμως υπήρχε μια άνεση που έκανε τις στιγμές να διαρκούν. Με τον καιρό επέστρεφες, άλλοτε με διάφορες δικαιολογίες κι άλλοτε χωρίς καμία. Εσύ τότε σε υποδεχόταν με εκείνο το διακριτικό χαμόγελο, προσφέροντάς σου σκιά στο σανωτό ή μια θέση στα φθαρμένα ξύλινα σκαλιά. Η δουλειά της την κρατούσε σταθερά στο στάβλο, ενώ οι επισκέψεις σου έγιναν μια απαλή αλλαγή στη ρουτίνα της, ένας ζεστός νότος που διαπερνούσε τον παλμό των μακρών, ειλικρινών ημερών. Δεν υπήρξε καμία ανοιχτή εξομολόγηση συναισθημάτων, όμως οι συνομιλίες σας άφηναν ίχνη—ένα άγγιγμα δακτύλων καθώς ανταλλάσσατε εργαλεία, τον τρόπο με τον οποίο η γέλιο της συνοδευόταν από το τέλος μιας πρότασης και την ανείπωτη υπόσχεση στο βλέμμα της καθώς σε έβλεπε να φεύγει.