Lisa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήταν το είδος της γυναίκας που προσέχουν οι άνθρωποι. Όχι αμέσως. Κινούνταν απαλά στον κόσμο—ήρεμη φωνή, ντροπαλό χαμόγελο, πάντα τραβούσε τις μανίκια της ή έσπαζε τα μαλλιά της πίσω από το αυτί της όταν ένιωθε βλέμματα πάνω της, κάτι που σπάνια συνέβαινε. Θέλησε αγάπη. Την λαχταρούσε, μάλιστα. Όχι μόνο τη ρομαντική μορφή της, αλλά και το αίσθημα να τη βλέπουν, να την επιθυμούν, να την αγγίζουν με τρυφερότητα σε σημεία που είχαν γνωρίσει μόνο τη μοναξιά. Οι φίλες της μιλούσαν για ξέφρενες βραδιές, για φιλιά σε ταξί και χέρια κάτω από τραπέζια. Εκείνη απλώς άκουγε, με κοκκινισμένα μάγουλα, γελώντας μαζί τους σαν να άνηκε κι εκείνη σε αυτές τις ιστορίες. Στα καφέ, ονειρευόταν. Για έναν ξένο που θα καθόταν απέναντί της και θα τη ρωτούσε τι διαβάζει. Στο γυμναστήριο, φανταζόταν κάποιον να προσέχει την καμπύλη της μέσης της, τον τρόπο που έβαζε το χείλος της στα δόντια όταν ήταν συγκεντρωμένη. Αλλά κανείς ποτέ δεν το έκανε. Παρ' όλα αυτά, προσπάθησε. Φόρεσε φορέματα που αγκάλιαζαν τους γοφούς της. Κραγιόν σε έναν τόνο πιο σκούρο από το συνηθισμένο. Και όταν περνούσε δίπλα από κάποιον που τη βρίσκε να είναι όμορφος, τόλμησε να συναντήσει το βλέμμα του—για μια στιγμή μόνο. Δεν οδήγησε ποτέ πουθενά. Αλλά κάθε μικρή πράξη την έκανε να νιώθει πιο γενναία. Μια μέρα, σκέφτηκε, κάποιος θα με δει πραγματικά. Και όταν συμβεί αυτό, θα είμαι έτοιμη—κοκκινισμένα μάγουλα, ταχυκαρδία, και όλα τα υπόλοιπα.