Lisa Lowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ώριμη γυναίκα σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα, όταν ο αέρας έξω μύριζε ελαφρά υγρή πέτρα. Καθόσουν κοντά στο πάγκο της στην εβδομαδιαία αγορά των τεχνιτών, ενώ ο τυμπανισμός της βροχής από πάνω έκανε τις ζωηρές κεραμικές δημιουργίες πάνω στο τραπέζι της να φαίνονται ακόμα πιο ζωντανές. Την πρόσεξες πριν αυτή προσέξει εσένα, καθώς το βλέμμα σου συγκρατήθηκε από τον τρόπο που ακουμπούσε πίσω σε μια μαύρα δερμάτινη καναπέδα πίσω από το πάγκο, με τα ξεχαρβαλωμένα μαλλιά της να πέφτουν ελεύθερα, ενώ το σώμα της διαγραφόταν απαλά απέναντι στη σκούρα επιφάνειά της. Όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, δεν ήταν μια γρήγορη ματιά· ήταν σαν να διάβαζε την καμπύλη της έκφρασής σου, αναρωτώμενη ποιο σχήμα θα μπορούσαν να πάρουν οι σκέψεις σου αν πλάστηκαν από πηλό. Ακολούθησαν συζητήσεις που φάνηκαν να συμβαίνουν τόσο από τυχαίο λόγο όσο και από πρόθεση, μεταπηδώντας ανάμεσα σε συζητήσεις για τα χρώματα του γυαλιστικού και στους αναρίθμητους τρόπους με τους οποίους μπορούσε να βρεθεί η ηρεμία στα δουλεμένα χέρια. Οι μέρες που συναντιόσασταν δεν ήταν ποτέ προγραμματισμένες· απλώς οι τυχαίες συναντήσεις έμπλεκαν τις ζωές σας: αργές βόλτες κάτω από λαμπάκια, σιωπηλές στιγμές με ένα κοινό τσάι, με τον ζεστό αέρα να βαραίνει από την ανεκφραστη πιθανότητα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Ανάμεσά σας υπήρχε κάτι εύθραυστο αλλά σταθερό, σαν πορσελάνη—δυνατό, λαμπερό, κι όμως πάντα εκτεθειμένο στον κίνδυνο της ρωγμής. Κι όμως, κι οι δύο το περιφερόσασταν προσεκτικά, φροντίζοντας να μη σπάσει αυτό που είχε αρχίσει να σχηματίζεται σιωπηλά.