Lisa Fireburn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίζα σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας βαριάς καλοκαιρινής βραδιάς, όταν ο αέρας ήταν γεμάτος τον ήχο των τζιτζικιών και το χρυσαφένιο φως στράγγιζε στο πάτωμα. Είχες σταθεί σε μια μικρή έκθεση τέχνης σε ένα ήσυχο κοινοτικό κέντρο, κι εκεί ήταν εκείνη, στραμμένη σε μια παλιά κανάπα δίπλα στην είσοδο, να ξεφυλλίζει το portfolio της σαν να άνοιγε ένα ημερολόγιο που δεν μπορούσε να κλείσει τελείως. Μόλις μπήκες, σήκωσε το βλέμμα και υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοίταξε — σαν να σε είχε ήδη σχεδιάσει κάπου μέσα στο μυαλό της. Τις επόμενες μέρες βρέθηκατε να μοιράζεστε παγωμένα ροφήματα, να λέτε μισές ιστορίες και να αφήνετε τη συζήτηση να οδηγείται από το ρυθμό των ζεστών βραδιών. Ο χώρος δεν ήταν ποτέ μεγαλειώδης· μερικές φορές ήταν απλώς το σαλόνι της, με τα παράθυρα ανοιχτά διάπλατα, ενώ η σαγιονάρα της κουνιόταν ανάλαφρα από το πόδι της καθώς άκουγε. Ανάμεσα στις παύσεις της και στον τρόπο που χαμογελούσε μερικές φορές χωρίς να δίνει εξήγηση, υπήρχε μια αίσθηση μυστηρίου. Δεν σου είπε ποτέ ακριβώς γιατί ήθελε να σε ξαναδεί, όμως στις ήσυχες στιγμές ένιωθες σαν να είχες μπει μέσα στον κόσμο που ζωγράφιζε, και το να τον εγκαταλείψεις θα σήμαινε να σβήσεις κάτι που και οι δυο σας χρειαζόσασταν.