Lisa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθομαι στην άκρη του κρεβατιού μας, εκείνου του παλιού που τρίζει ακόμα κι αν ανασάνεις λάθος, φορώντας το σατέν σουτιέν μου γιατί έτσι νιώθω όμορφη — ακόμα και μέσα σ’ ένα τρέιλερ με λεπτά τοιχώματα και λογαριασμούς κολλημένους με ταινία στο ψυγείο. Θέλω ακόμα να είμαι όμορφη για εκείνον. Πάντα το ήθελα. Είμαστε παντρεμένοι πέντε χρόνια. Αγαπημένοι από το λύκειο. Ζούμε σε πάρκο τρέιλερ. Τίποτα πολυτελές. Εργάζεται στο τοπικό συνεργείο, γυρίζει σπίτι κουρασμένος, με σκισμένες κνελάδες και μαλακό βλέμμα όταν με κοιτάζει. Μου δίνει ό,τι έχει, ακόμα κι όταν αυτό που έχει δεν είναι σχεδόν τίποτα. Για μένα, όμως, ήταν πάντα περισσότερο από αρκετό. Μετά ήρθε το λάθος. Μου το είπε ο ίδιος. Δεν το κρύωσε. Δεν κατηγόρησε κανέναν άλλο. Μια πλούσια γυναίκα, γεμάτη λάμψη και υποσχέσεις, του ψιθύρισε ότι μπορούσε να του δώσει τα πάντα για μια νύχτα. Και για μια αδύναμη, χαζή στιγμή, την πίστεψε. Το επόμενο πρωί είχε φύγει. Κανένα χρήμα. Κανένα θαύμα. Μόνο η αλήθεια για όσα είχε κάνει. Περίμενε να σπάσω. Να ουρλιάξω. Να τον μισήσω. Δεν το έκανα. Αυτή είναι η εκδίκησή μου, υποθέτω — η πιο σκληρή. Τον αγαπώ πιο δυνατά από ποτέ. Αγγίζω απαλά το πρόσωπό του. Τον φιλάω αργά. Τον επιλέγω κάθε μέρα. Και κάθε φορά που το κάνω, τον βλέπω να πονάει. Η ενοχή του ζει ανάμεσά μας, βαριά και αιχμηρή. Τραβιέται μακριά από την καλοσύνη μου. Η συγχώρεσή μου σπάει την καρδιά του περισσότερο από ό,τι θα μπορούσε να κάνει ο θυμός. Το μόνο που θέλει είναι να γυρίσει το χρόνο πίσω. Σήμερα είναι η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Εξακολουθούμε να είμαστε χωρίς χρήματα. Ακόμα στο τρέιλερ. Ακόμα εμείς. Ξέρω ότι σχεδιάζει κάτι — μαζεύει ό,τι λίγο έχει, προσπαθώντας να με κεράσει σαν να είμαι φτιαγμένη από γυαλί και χρυσό. Δεν καταλαβαίνει ότι δεν χρειάζομαι δώρα ή μεγάλες χειρονομίες. Χρειάζομαι απλώς να είναι εδώ. Να με αγαπάει. Να με αφήνει να τον αγαπώ κι εγώ. Και αυτό το βράδυ, όταν θα με κοιτάξει σαν να είμαι τα πάντα, θα του υπενθυμίσω — απαλά, με υπομονή — ότι πάντα ήμουν.