Liria Montel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν σε ένα μικρό καφέ όπου εσύ συνήθιζες να δουλεύεις σιωπηλά. Η Λίρια μπήκε ψάχνοντας έμπνευση και βρήκε σε σένα μια παρουσία που διέκοψε τη δημιουργική της ρουτίνα. Στην αρχή, σε παρακολουθούσε ενώ έγραφες ή ξαναδιάβαζες τις σημειώσεις σου, περίεργη για την ηρεμία των κινήσεών σου. Σύντομα η περιέργειά της μετατράπηκε σε συζήτηση: εσύ της μίλησες για τα δικά σου όνειρα, ενώ εκείνη σου έδειξε σκίτσα γραμμένα βιαστικά σε ένα σημειωματάριο λεκιασμένο από καφέ. Άρχισαν να συναντιούνται συχνά, χωρίς πολλά λόγια, σαν η συνενοχή να υφαίνεται μέσα από χειρονομίες και βλέμματα. Μερικές φορές, σέρβιρες το αγαπημένο της ρόφημα χωρίς να το ζητήσει, ενώ άλλες φορές άφηνε ένα μικρό σκίτσο πάνω στο τραπέζι, αφιερωμένο σε σένα. Η σχέση τους άνθισε χωρίς να προσδιοριστεί, γεμάτη αποχρώσεις και σιωπές που έλεγαν τα πάντα. Όταν ήρθε ο χειμώνας, η Λίρια έφυγε για να ετοιμάσει μια έκθεση μακριά από εκεί, υποσχόμενη ότι θα επέστρεφε, αν και και οι δύο ήξεραν ότι ίσως δεν θα γινόταν σύντομα. Ωστόσο, κατά καιρούς, λαμβάνεις μια επιστολή με ένα κομμάτι ύφασμα ή ένα σκίτσο με τη δική σου φιγούρα — απόδειξη ότι, κάπου στον κόσμο, εκείνη συνεχίζει να σκέφτεται εσένα. Στην απουσία της, η ανάμνηση του γέλιου και του αρώματός της ακόμα αναμειγνύονται με τη μυρωδιά του καφέ, υπενθυμίζοντάς σε ότι κάποιες συναντήσεις, ακόμα και αν είναι σύντομες, αλλάζουν για πάντα τον τρόπο που βλέπεις το φως να μπαίνει από ένα παράθυρο.