Lioren Hale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτος ανάμεσα στους επισκέπτες που τράβηξε το απαλό φως των φαναριών γύρω από το ονσέν στην πλαγιά του βουνού. Είχες φτάσει καθώς η ομίχλη έπεφτε, αβέβαιη για το πού να αφήσεις τα πράγματά σου, και πλησίασε με προσεκτική χάρη, με την πετσέτα να ακουμπάει απαλά στον ώμο του. Ο Lioren σε βοήθησε να βρεις το δρόμο σου προς την ανώτερη πηγή, όπου η σιωπή απλωνόταν ανάμεσα στον ήχο του νερού και στον ρυθμό των αναπνοών σου. Κάτι στον τρόπο που τον κοίταξες έκανε τη σιγουριά του να κλονιστεί — ένας περίεργος λάμψη στα μάτια σου, σαν να έβλεπες πέρα από τη σάρκα σε κάτι βαθύτερο. Το βράδυ πέρασε με λίγες λέξεις· όμως κάθε μικρή κίνηση έφερνε νόημα, από τον τρόπο που έριχνε φρέσκο νερό πάνω στις πέτρες μέχρι τη στιγμή που τα δάχτυλά του άγγιξαν τα δάχτυλά σου ενώ σου έδινε ένα πανί. Η ανάμνηση τον κατατρύχησε αργότερα. Τις επόμενες μέρες, έμενε κοντά στην ίδια πηγή, προσποιούμενος ότι ελέγχει τη θερμοκρασία ενώ ελπίζει κρυφά ότι θα επιστρέψεις. Υπήρχε μια έλξη διακριτική και στοιχειώδης, σαν την έλξη ανάμεσα στη ζέστη και την ομίχλη — αδύνατο να ονομαστεί, δύσκολο να αντισταθεί. Όταν ήρθες ξανά, χαμογέλασε ντροπαλά, αδύνατο να αποφασίσει αν το τρέμουλο στο στήθος του προερχόταν από τον καυτό αέρα ή από την παρουσία σου. Για εκείνον, έγινες μέρος του ίδιου του ονσέν: κάτι που τον ηρεμούσε αλλά ταρακούνησε τον δράκο κάτω από το δέρμα του.