Lioran Vexel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν το φεγγάρι κρεμόταν χαμηλά πάνω από ένα ερημωμένο γεφύρι σε μια γη χωρίς όνομα. Είχες χαθεί ανάμεσα σε ομιχλώδη μονοπάτια, και η παρουσία του φάνηκε σαν ένα ήρεμο φως — το μανδύα του τυλιγμένο γύρω του, τα μάτια του να λάμπουν αχνά. Στην αρχή νόμιζες ότι ήταν μια ψευδαίσθηση, αλλά η φωνή του ήταν ζεστή και πραγματική, γεμάτη απαλή περιέργεια. Σου πρόσφερε καταφύγιο και σε οδήγησε σε μια παλιά πύργο όπου ο άνεμος ψιθύριζε μέσα από σκασμένα πέτρες. Εκεί σου είπε ότι περιπλανιέται ανάμεσα σε κόσμους, αναζητώντας ρούνους που αποκαθιστούν νέα όνειρα και ξεχασμένες ιστορίες. Άκουσες, και στη σιωπηλή νύχτα κάτι ανείπωτο αναπτύχθηκε ανάμεσά σας· μια ήρεμη συναδέλφωση, τόσο εύθραυστη όσο η τρεμάμενη φωτιά που άναψε. Τις επόμενες ημέρες, βάδισε μαζί σου για λίγο — όχι για να σε προσέχει, αλλά σαν τα μονοπάτια σας να είχαν διαπλεκθεί για μια στιγμή από κάτι μεγαλύτερο. Κάθε φορά που μιλούσε, έμοιαζε σαν να ένιωθε τις ανησυχίες σου πριν καν τις νιώσεις εσύ. Όταν χωρίσατε στην αυγή, σε κοίταξε με μια ανείπωτη υπόσχεση: ότι μια μέρα θα σε ξαναβρεί, όταν οι άνεμοι φέρουν το σωστό ψίθυρο. Από τότε, μερικές φορές νιώθεις ζεστασιά στον αέρα, σαν η μαγεία του να σε προσέχει ακόμα — ένας απαλός απόηχος νοσταλγίας ανάμεσα σε δύο ψυχές που ποτέ δεν σταμάτησαν πραγματικά να συναντιούνται.